Koło Łowieckie „Muflon” w Kłodzku

Data założenia koła: 1964

Założyciele koła: Tadeusz Miazgowicz, Henryk Wawrzyńczyk, Józef Michałowski, Jan Cichocki, Bolesław Kuźmian, Józef Radziukiewicz, Ludwik Sowa

W 1964 roku z podziału Koła Łowieckiego „Czajka” powstało Koło Łowieckie „Muflon” Kłodzko. W pierwszym okresie koło dzierżawiło dwa obwody łowieckie zasobne w zwierzynę grubą i drobną. Niektórzy starzy myśliwi mogą pochwalić się pozyskaniem, oprócz tradycyjnej zwierzyny, także głuszców, cietrzewi i jarząbków. W wyniku zmian organizacyjnych w 1967r. koło pozostało tylko przy jednym obwodzie- nr.66, który dzierżawi do dnia dzisiejszego (aktualnie nr. 355). Lata intensywnej pracy, dbałość o zachowanie odpowiedniej struktury i zagęszczenia poszczególnych gatunków, spowodowały zmniejszenie szkód łowieckich, a także przyczyniły się do utrzymania dobrej kondycji koła. W kole na co dzień przestrzegane są tradycje i zwyczaje łowieckie. Polowania zbiorowe, a szczególnie hubertowskie i wigilijne, prowadzone są z zachowaniem wszystkich elementów tradycji myśliwskiej. Konsekwentnie dążymy do rozwoju, podnosząc zakres naszej wiedzy i kwalifikacji poprzez liczne szkolenia i kursy.

Sarna (Capreolus capreolus)

Sarna (Capreolus capreolus) to mały jeleniowaty, zamieszkujący Europę i Azję Mniejszą. Jest smukła, z długimi nogami i charakterystyczną białą plamą na pośladkach (tzw. lustrem). Samce, zwane rogaczami lub kozłami, noszą poroże (parostki), które zrzucają corocznie. Sarny żyją w lasach, na łąkach i polach, preferując tereny z dostępem do wody i pożywienia. 

Wygląd:

  • Sarna jest najmniejszym jeleniowatym w Europie.
  • Wysokość w kłębie to ok. 65-92 cm, długość ciała 95-140 cm, a ogon bardzo krótki (2-4 cm).
  • Masa ciała waha się od 15 do 36 kg.
  • Letnia sierść jest czerwonobrązowa, zimowa szarobrązowa.
  • Młode rodzą się w cętki.
  • Samce posiadają poroże (parostki), które zrzucają jesienią. 

Tryb życia:

  • Sarny żyją pojedynczo lub w niewielkich grupach. 
  • Prowadzą zazwyczaj dzienny tryb życia, ale w miejscach o dużym ruchu mogą żerować o zmierzchu i w nocy. 
  • Żywią się trawami, ziołami, pędami, liśćmi, korą drzew i krzewów, owocami, a czasem grzybami. 
  • Okres godowy przypada na lato, a młode rodzą się wiosną. 

Występowanie:

  • Sarny występują w całej Europie (z wyjątkiem niektórych wysp) i w Azji Mniejszej. 
  • W Polsce są pospolite i można je spotkać w lasach, na polach i łąkach. 

Znaczenie:

Sarny mogą wyrządzać szkody na polach uprawnych. 

Sarna jest zwierzęciem łownym, cennym dla myśliwych.

Jej mięso i skóra są wykorzystywane gospodarczo.

Poroże samców jest cenionym trofeum.

Jeleń szlachetny (Cervus elaphus)

Jeleń szlachetny (Cervus elaphus) to duży ssak kopytny, zamieszkujący lasy i tereny otwarte w Europie, Azji i Afryce Północnej. Charakteryzuje się masywną budową ciała, długimi nogami i charakterystycznym porożem u samców. 

Wygląd:

  • Wielkość: Długość ciała samców (byków) do 2,6 metra, wysokość w kłębie do 1,4 metra, a masa ciała do 350 kg. Samice (łanie) są mniejsze. 
  • Ubarwienie: Latem sierść rudobrązowa, zimą szarobrązowa, jaśniejsza na zadzie (lustro). Młode cętkowane, cętki zanikają w wieku około 6 miesięcy. 
  • Poroże: Charakterystyczne dla byków, zrzucane i odrastające co roku, coraz większe i bardziej rozgałęzione z wiekiem. 
  • Głowa: Długa, z wysuniętym pyskiem, dużymi uszami (łyżkami) i silną szyją. 
  • Ogon: Nazywany kwiatem, długości około 15 cm. 

Tryb życia:

  • Siedlisko:Lasy liściaste, mieszane, a także skraje lasów i łąki. 
  • Pokarm:Roślinożerny, zjada liście, pędy drzew, owoce, grzyby, rośliny zielne, a zimą korę i wrzosy. 
  • Rozmnażanie:Okres godowy (rykowisko) we wrześniu i październiku, samica rodzi jedno lub dwa młode. 
  • Życie w stadach:Prowadzą stadny tryb życia, zwłaszcza samice z młodymi. Samce mogą żyć samotnie poza okresem godowym. 
  • Aktywność:Dzienny, ale w miejscach z dużą presją człowieka, mogą żerować nocą. 

Inne:

Obecność w Polsce: Występują we wszystkich dużych kompleksach leśnych, głównie w lasach liściastych i mieszanych. 

Rola w ekosystemie: Regulują wzrost roślinności i przyczyniają się do różnorodności biologicznej. 

Zagrożenia: Zmiany środowiskowe, presja ludzka. 

Dzik (Sus scrofa)

Dzik, znany również jako dzik euroazjatycki (Sus scrofa), to duży ssak z rodziny świniowatych, będący przodkiem świni domowej. Charakteryzuje się krępą budową ciała, mocnymi nogami i charakterystycznym wydłużonym pyskiem. Dorosłe osobniki osiągają długość do 2 metrów i wagę do 350 kg u samców, samice są zazwyczaj mniejsze. Sierść dzika jest szorstka, ciemnobrązowa lub czarna, z dłuższymi włosami tworzącymi grzbietową grzywę. Samce posiadają silnie rozwinięte kły, zwane szablami, które służą do obrony i walk o dominację. Dziki żyją w stadach, zwanych watahami, i są wszystkożerne, żywiąc się zarówno pokarmem roślinnym, jak i zwierzęcym. 

Wygląd:

  • Budowa ciała: Krępa, masywna sylwetka, z krótkimi, ale bardzo silnymi nogami. 
  • Głowa: Długa, wydłużona, z charakterystycznym ryjem przystosowanym do rycia w ziemi. 
  • Ubarwienie: Zwykle ciemnobrązowe lub czarne, młode warchlaki mają charakterystyczne pasy. 
  • Sierść: Szorstka, z dłuższą grzywą na grzbiecie. 
  • Kły: Samce posiadają duże, ostre kły (szable) oraz górne kły (fajki). 

Tryb życia:

  • Grupy rodzinne: Żyją w watahach, na czele których stoi zazwyczaj doświadczona locha. 
  • Aktywność: Najczęściej nocna, ale aktywność wzrasta wieczorem i w nocy. 
  • Odżywianie: Wszystkożerne, żywią się żołędziami, orzechami, korzeniami, owadami, gryzoniami, a nawet padliną. 
  • Rozmnażanie: Okres godowy od listopada do stycznia, ciąża trwa 16-20 tygodni, locha rodzi zazwyczaj od 4 do 8 młodych. 

Znaczenie w ekosystemie:

  • Dziki spulchniają glebę, co ułatwia odnawianie się lasu.
  • Żywią się szkodnikami i padliną, co pomaga w zapobieganiu rozprzestrzenianiu się chorób.
  • Jednak mogą wyrządzać szkody w uprawach rolniczych. 

Ciekawostki:

W Polsce dzik jest zwierzęciem powszechnie występującym. 

Dziki są doskonałymi pływakami.

Potrafią biegać z dużą prędkością, do 50 km/h.

Uważa się je za zwierzęta agresywne, szczególnie lochy broniące młodych.

Mają bardzo dobry węch, ale słaby wzrok.